قطعه : ديدم آن دلدار را بربسته دستار رقيب * سوختم تا چند بينم اين‌چنين دلدار را بعد از اين در وقت بستن گر به دستش بنگرم * بر زمين خواهم زدن از دست او دستار را [ « 284 » ] [ شيرى هندى ] [ متوفى 989 ق / 1581 م ] شيرى هندى ، از شعراى مقرّر معتبر ولايت مذكور است . فضيلت داشته و از ملازمان خسرو جم‌جاه اكبر پادشاه بوده و به مضمون : « انّ اللّه يحبّ الشجاع » خلعت خلقتش مطرّز به طراز مبارزت و شجاعت مىنموده ، در يكى از محاربات ولايات هند كشته گشته ، اشعار خوب و گفتار مرغوب دارد . قصيده در صفت ستارهء دنباله‌دارى كه بر آسمان ظاهر شده بود ، گفته مشتمل بر شصت بيت ، فقير آن را در كتابى مطالعه كرده بودم . هر بيت او متضمّن تشبيهى به غايت دلپذير و عجايب بىنظير ، چون نسخه نگرفته بودم ، از ايراد آن معذور شدم و از گفتار لطيف او به اين غزل اكتفا نمودم : غزل : صد گره بسته ز اندوه تو پرخون دل ما * يا غمت تخم وفا كشته در آب‌وگل ما دل به جان آمده از درد جدايى چه شود * گر رسد ناوك لطف تو به درد دل ما جان فدايت كنم اى پيك نسيم سحرى * كه شد آن شاخ گل از همدميت مايل ما منفعل مىرسد امروز ز كويش قاصد * نتوانست به او گفت مگر مشكل ما يار اگر تيغ زند دم نتوان زد « شيرى » * تا نيفتد به زبانها سخن قاتل ما

--> ( 284 ) . على شير شيرى هندوستانى ، از اميران اكبر شاه . از تاريخ تولد ، زادگاه و زندگانى وى اطلاعى در دست نيست . جز اينكه نوشته‌اند وى در 989 قمرى درگذشته است : هدية العارفين ، اسماعيل پاشا بغدادى ، 1 / 750 ؛ قاموس الاعلام ، 4 / 2898 ؛ فرهنگ سخنوران ، 2 / 531 .